YerKuşAğı

Şule Tüzül: "Bırakın başka bir canlıyı, başkalarının sırtına basarak yükselmeyi başarı sayan, birbirini sırtından vurmayı doğallaştırmış ve adet edinmiş bir dünyada, sesi olmayanların sesini duymayı beklemek? Ütopya mı?"

Yerkuşağı bir ıstırabın dile gelme biçimi, görüntünün biçim değiştirmesi, tam manasıyla öze dönmenin romanı...

Deniz Gezgin “Ahraz”dan sonra “YerKuşAğı” romanıyla çıkageldi. Kitapta beşerden yara alan çocuk, hayvan ve kuşların yokyere doğru yolculuğu var. İtilmişlerin, ötekileştirilenlerin, yarası olanların birbirinin yarasını sarm

Deniz Gezgin: Omurganın övünç, dikelmenin haysiyet sayıldığı yerdeyiz, korkarım sonumuzu da dil getirecek. Yabana atılacak şey değil diye diye mideye indirdiğimiz, iç ettiğimiz ne varsa altında kalacağız…

YerKuşAğı, kimsenin isminin ve yüzünün hatırlanmadığı, harflerin, dillerin ve hafızanın yittiği bir yokyer’de geçiyor.

Her şeyi anlamak için her şeyi adlandıran insanların belki de biraz kendini adlandırması veya anlaması gerekiyordur. Betonlarda nefes almaya çalışırken düştüğü zavallı durumu, unuttuğu sesleri, artık duyamadığı kokuları ve ışıkları umursamaz bi

Sözcüklerin gücü ve büyüsü, bilinen bir şey; ama bilmekle hissetmek farklı. Deniz Gezgin’in yeni çıkan romanı ‘YerKuşağı’nı okurken hissettim bunu yeniden.

Deniz Gezgin'in yeni kitabı 'YerKuşAğı' çıktı. Kitap doğa ile insanı birbiriyle yüzleştiriyor.

Deniz Gezgin, yeni romanı YerKuşAğı’nda insan izinin ulaşmadığı tek yer olan Yokyer’de kahramanları ile birlikte okuru da tuza yürütüyor, o çözeltiden bir metin yaratıyor

“İnsanın her sese karşılık bin sözü var ha (…) Yafta gibi, yapışıp örten kat kat söz” (s.53)