OSAMU DAZAI, (1909-1948), Japonya'nın emperyalist devlet olma yolunda adım adım ilerlediği 1930'lu yıllarda yazarlığa başlamış, İkinci Dünya Savaşı sonrasında öldüğünde ardında çok sayıda başarılı öykü ve roman bırakmıştır. Asıl adı Shūji Tsushima'dır. Japonya'nın kuzeyinde varlıklı ve nüfuzlu bir toprak sahibinin oğlu olarak dünyaya gelir. Üniversitede başarılı bir öğrenciyken, idolü olarak gördüğü yazar Ryūnosuke Akutagawa'nın intiharıyla dünyası sarsılır, yarattığı derin çöküntü sefahat ve uyuşturucu bağımlılığının yanı sıra 1929'dan itibaren bir dizi intihar girişimini beraberinde getirir. 1930'da mezun olduktan sonra aynı yıl Tokyo İmparatorluk Üniversitesi'nde Fransız Edebiyatı okumaya başlasa da, gerek Hatsuyo Oyama adında bir geyşayla evlilikle sonuçlanacak birlikteliği, Komünist Parti'ye yakınlığı sebebiyle ailesinin de sırt çevirmesiyle ekonomik ve psikolojik açıdan inişli çıkışlı bir süreçten geçer. Bu dönemde ülkenin saygın yazarlarından Üstat Masuji Ibuse'nin moral desteğiyle ayakta kalmayı başarır ve edebiyata yoğunlaşarak Osamu Dazai müstear adıyla yazmaya koyulur. İlk öykü derlemesi Bannen 1936'da yayımlanır. Sonrasında, Japon edebiyatına özgü kabul edilen "ben-roman" (shishōsetsu) tarzı uyarınca, kendi kişiliği ve öznel deneyimleri etrafında geliştirdiği kurmaca eserleriyle, özellikle savaş sonrası kaleme aldığı Güneş Batarken (Shayō, 1947) ve İnsanlığımı Yitirirken (Ningen shikkaku, 1948) ile haklı bir üne kavuşur. Tefrika halinde yayımlanan Guddo-bai adlı romanını tamamlamak üzereyken intihar ederek yaşamına son verir.

İnsanlığımı Yitirirken (2020), Güneş Batarken (2023) ve Buruk Ayrılık (2024) adlı romanları ile Villon'un Karısı başlığıyla derlediğimiz öykü seçkisi (2023) yayınevimiz tarafından yayınlanmıştır.